Ik vertrek naar Turkije

De koffers staan nog niet klaar. Op mijn tafel liggen papieren in stapeltjes, het paspoort is aangevraagd en er staan nog een paar afscheidskoffies in mijn agenda.

De eerste week van november vertrek ik naar Turkije.

Dus nee, ik zit er nog niet. Ik ben er volop naartoe aan het werken, en dat is een rare tussenperiode: je bent al half weg en tegelijk nog helemaal hier.

Dit is geen beslissing die je uitlegt met cijfers

Er zijn keuzes die je kan verantwoorden met een rekenblad. Een beter loon. Lagere kosten. Meer zekerheid. Dit is er geen van.

Ik vertrek niet omdat België mij niets gegeven heeft. Integendeel. Ik ben hier geboren. Mijn kinderen zijn hier geboren: in 2012 werd ik voor het eerst vader, en dat gebeurde hier. Bijna alles wat ik ken ligt hier.

Toch bleef het knagen

Ergens opnieuw beginnen. Dichter bij een deel van mezelf dat lang op de achtergrond stond. Niet wachten tot alle voorwaarden perfect zijn, want dat worden ze toch nooit.

Ik ben een Belg met Turkse roots. Dat klinkt als iets wat je op een formulier invult, maar het is de kern van hoe ik naar dingen kijk. Opgegroeid hier: school, vrienden, werk. En tegelijk een thuis dat anders rook, anders klonk en anders deed. Je leert vroeg schakelen tussen twee manieren van doen. Je leert ook dat je nergens helemaal binnen bent en nergens helemaal buiten.

Dat is geen klacht. Maar op een bepaald moment wil je weten hoe het is om te leven op de plek waar je verhaal vandaan komt. Niet twee weken in de zomer. Echt wonen, met een adres, met buren, met een slechte dag die daar ook gewoon een slechte dag is.

Ik wil niet binnen twintig jaar denken: had ik het toen maar gedaan.

Wat het nu concreet is

Minder romantisch dan het klinkt, trouwens.

Het is administratie. Uitzoeken welk document waar moet liggen en in welke taal. Een paspoort aanvragen en wachten. Bedenken wat mee gaat en wat weg kan. Mensen zien en weten dat het de laatste keer op deze manier is.

Turkije is ook geen romantische oplossing. Ik weet dat het moeilijk wordt. Administratie, werk, afstand en een nieuw ritme. Ik neem mezelf trouwens gewoon mee.

Dus doe ik het. Niet roekeloos, wel bewust. Met twijfel, met plannen die nog niet af zijn, en met veel vragen waar ik het antwoord nog niet op ken.

Wat er voor mijn klanten verandert

Niets, en dat is geen verkooppraatje.

Ik werk nu al grotendeels op afstand. Mijn werk is code, teksten, strategie en gesprekken: daar heb ik geen bepaald adres voor nodig. Hetzelfde nummer, dezelfde mailbox, dezelfde persoon die opneemt. Factureren gaat even vlot. Wie mij deze maand belt, belt mij in december nog altijd.

Wat wel verandert: er komt een tot twee uur tijdsverschil tussen ons, afhankelijk van het seizoen. Daar heb ik in de praktijk nog nooit iemand over horen klagen.

Waarom dit verhaal hier staat en niet ergens anders

Ik bouw websites sinds 2006. Wat begon met een paar regels code werd al snel meer: SEO, teksten, online marketing. Daarnaast heb ik jaren in productie en op de werf gestaan, waar ik geleerd heb dat een afspraak een afspraak is. En in 2024 ben ik overgestapt naar sales en business development, niet in plaats van het bouwen maar erbovenop.

Dat werk stond vroeger op ferhat.io. Mijn verhaal stond op boeitmenie.com. Twee sites, twee halve versies van dezelfde persoon.

Dat was nooit eerlijk. Nu staat alles hier.

Wordt vervolgd

Misschien is dat net het punt. Een leven hoeft niet volledig voorspelbaar te zijn om het juiste leven te zijn.

Binnen een paar weken schrijf ik hier hoe de verhuis zelf verlopen is. Daarna volgt de rest: van de werf naar sales, opgroeien tussen twee culturen, en waarom die eerste site "boeit me nie" heette.

Ondertussen loopt het werk gewoon door. Heb je een vraag, of wil je weten of ik je ergens mee kan helpen? Stuur een mail. Ik antwoord altijd zelf.