Waarom Steirk een Britse firma wordt

Mijn vertrek staat vast op 5 november. Waar mijn bedrijf zou komen te staan, stond tot voor kort niet vast. Ik ging ervan uit dat ik daar pas ginder uit zou raken, met de juiste mensen aan tafel.

Dat bleek niet nodig. De aanvraag is ingediend, vanaf de keukentafel.

Steirk wordt een Britse firma. Dat is een rare zin voor iemand die naar Antalya verhuist en voor klanten in België en Nederland werkt. Hoe ik daar beland ben, is het verhaal van de voorbije weken.

Het probleem in drie zinnen

Mijn Belgische adres verdwijnt zodra ik vertrek. Mijn klanten zitten in België en Nederland. En een bedrijf moet ergens staan, op een adres dat er volgend jaar ook nog is.

Dat klinkt als een formaliteit. Dat is het niet.

Turkije: twee muren

Mijn eerste gedachte was de simpelste. Ik ga daar wonen, dus start ik daar mijn zaak.

Een eenmanszaak, een şahıs şirketi, mag pas na vijf jaar legaal verblijf in Turkije. Die vijf jaar moeten nog beginnen.

Een vennootschap oprichten mag wel, meteen zelfs. Er zelf in werken niet. Voor een buitenlandse eigenaar die een werkvergunning wil, vraagt Turkije ongeveer 500.000 lira volgestort kapitaal en vijf Turkse werknemers in dienst. Dat is geen opstart, dat is een bedrijf dat al draait.

Er is één sleutel die alle deuren tegelijk opent: de Turkse nationaliteit, die ik via mijn familie kan aanvragen. Daar hangt legerdienst aan vast. Afkopen kost ongeveer 8.000 euro, plus een maand basisopleiding. Dat is een beslissing voor later. Niet iets wat je op een dinsdag neemt omdat je een factuur wil kunnen sturen.

Estland: bijna, en dat was het vervelendste

Estland was weken de favoriet. E-Residency, alles online, één partij die de oprichting, het adres en de boekhouding in één pakket regelt. De eerste betaling lag rond 370 euro. Voor wie in de digitale sector werkt, is het een uitgesleten pad.

Tot ik doorvroeg over het btw-nummer.

Het antwoord kwam neer op dit: een firma die volledig vanuit het buitenland bestuurd wordt, zonder Estse klanten, werknemers of activiteit, kan van de Estse belastingdienst te horen krijgen dat er onvoldoende grond is voor een btw-registratie. De aanvraag kan geweigerd worden.

Daar bleef ik op hangen. Niet omdat het zeker misging, wel omdat ik het niet zeker wist. Ik zou een firma oprichten, de kosten maken, en pas daarna ontdekken of ik kon factureren zoals het hoort. Met een verhuis op de kalender is dat precies het soort open einde dat je niet wil.

Tien landen op een rij

Dus heb ik het breder bekeken. Tien landen, telkens op twee vragen: wat kost het, en hoe zeker ben ik dat het er ook echt komt.

Dubai valt af op de bank. Zonder verblijfsvisum ter plaatse krijg je nauwelijks een rekening open, en een factuur uit Dubai roept bij een Belgische kmo meteen vragen op.
De Verenigde Staten zijn goedkoop, maar één vergeten formulier kost je tot 25.000 dollar boete. Een Amerikaanse LLC voor een Vlaamse webbouwer oogt ook vreemd.
Ierland vraagt een verplichte borg van ongeveer 1.600 euro per twee jaar als je buiten de Europese Economische Ruimte woont.
Bulgarije heeft de laagste belasting van de EU, maar ook notaris, apostille en vertalingen.
Cyprus verplicht een audit, waardoor je jaarlijks aan duizenden euro's zit.
Nederland, Litouwen, Georgië vielen elk om hun eigen reden af: de notaris, de kosten, nieuwe regels.

Na die oefening bleef er één over.

Waarom het uiteindelijk het Verenigd Koninkrijk werd

Drie redenen, in die volgorde.

De btw is geen probleem meer. Een Britse firma valt buiten de EU. Een bedrijf in België of Nederland verlegt de btw dan zelf op mijn factuur. Ik heb daar geen btw-nummer voor nodig, en dus ook geen aanvraag die geweigerd kan worden.
Zekerheid. Geen e-Residency die goedgekeurd moet worden, geen reis naar een ambassade, geen wachttijd waarin ik niets kan doen. Oprichten gebeurt online, zodra je identiteit gecontroleerd is.
Kosten. Ongeveer 100 pond overheidstaks, plus een oprichtingspakket met adres. Daarmee zit je lager dan alle andere opties in mijn lijst, Estland inbegrepen.

Het nadeel noem ik er meteen bij: ik betaal 19 procent vennootschapsbelasting op de winst, ook op wat ik in de firma laat staan. In Estland was dat nul zolang je niets uitkeert. En een boekhouder zit niet standaard in een pakket, die zoek ik er zelf bij.

Dat is de prijs van zekerheid. Die betaal ik liever dan een goedkoper pad met een open vraag erin.

Een bedrijf moet ergens staan. Dat hoeft niet de plek te zijn waar ik slaap.

De aanvraag

Sinds eind 2025 controleert het Britse handelsregister je identiteit voordat je iets mag oprichten. Met een niet-Brits paspoort loopt dat via een erkend kantoor. Je krijgt dan een persoonlijke code die aan je rollen in de firma hangt.

Die code is binnen. Mijn identiteit is geverifieerd.

Daarna volgde het papierwerk: bestuurder en enige aandeelhouder, de standaardstatuten, en een reeks vragen over wat het bedrijf precies doet en waar het geld vandaan komt. Dat laatste heb ik volledig eerlijk ingevuld, verhuis naar Turkije en al. Je kan zo'n vraag mooier beantwoorden dan ze is, maar dat komt altijd terug.

Het maatschappelijk adres wordt Londen. Niet om indruk te maken, wel omdat ik geen Brits adres heb en een firma er een nodig heeft om de post van de overheid te ontvangen.

Nu is het wachten op het registratienummer. Zodra dat er is, staat het op mijn facturen, in de voorwaarden en onderaan deze site.

Wat dat voor jou betekent

Aan het werk verandert er niets. Dezelfde sites, dezelfde opvolging, dezelfde prijzen, hetzelfde mailadres.

Wat wel verandert: je krijgt straks een factuur van een onderneming, niet van een particulier. Werk je met een boekhouder, laat die dan even kijken naar de verlegging van de btw. Dat is routine voor wie al met buitenlandse leveranciers werkt.

En het antwoord op de vraag die ik het vaakst zal krijgen: ja, ik werk gewoon voor Belgische en Nederlandse klanten. In dezelfde taal, met één uur verschil in de zomer en twee in de winter, en met hetzelfde nummer.

Alleen staat mijn bedrijf ergens anders. Dat is geen constructie. Dat is de plek waar het wél kon.